Lodowce gruzowe i loby podstokowe

Lodowce gruzowe są geomorfologicznym wyrazem kumulatywnej, długotrwałej deformacji (pełznięcia) lodu i gruzu w warunkach istnienia wieloletniej zmarzliny. Deformowany materiał lodowo-gruzowy może mieć pochodzenie zarówno glacjalne jak i peryglacjalne. Według definicji morfologicznej lodowce gruzowe (ang. rock glaciers) są to formy akumulacji gruzu i lodu położone w obrębie zboczy (piargowe lodowce gruzowe; ang. talus rock glaciers) oraz den dolin i cyrków glacjalnych (morenowe lodowce gruzowe; ang. morainic rock glaciers), charakteryzujące się większą długością niż szerokością, zazwyczaj z wyraźnym układem grzbietów i rowów (ang. ridges and furrows topography) na powierzchni oraz ze stromymi, zsypiskowymi czołami.

Aktywny lodowiec gruzowy Muragl (Engadyn, Szwajcaria) fot. T. MarekovaNieaktywny lodowiec gruzowy (Alpy Zillertalskie, Austria), fot. P. Kłapyta jazcoloczolo2lod

Loby podstokowe (ang. protalus lobes) stanowią wstępny etap formowania piargowych lodowców gruzowych, są to formy akumulacji gruzu położone wzdłuż zboczy dolin i cyrków, charakteryzujące się znacznie większą szerokością (nawet ponad 1 km) w stosunku do długości.

lobplob2plob

Początkowo lodowce gruzowe uważano za zwykłe lodowce przysypane warstwą gruzu, stąd też powstała ich nieco mylna nazwa. Odkąd jednak poznano lepiej ich wewnętrzną budowę, dynamikę i strukturę termiczną, odtąd uznano je za odrębny typ form morfologicznych, wyraźne odrębnych od lodowców glacjalnych.